Blauwe plekken op mijn ziel,

altijd strijd om te zijn, wie ik niet ben

opgegroeid met kreten als: 

"gedraag je en doe normaal,

denk na voor je iets doet,

wat zal een ander wel niet van je vinden." 

Zolang geprobeerd om me anders voor te doen,

altijd bang om gekwetst te worden als ik me bloot zou geven,

mijn ziel in een hoekje gepropt,

mijn verstand altijd bij-de-hand,

een masker voor iedere dag,

zelfs bij de Liefde van mijn leven,

maar nu krijg ik blauwe plekken van Hem,

niet op mijn ziel,

maar op mijn billen,

trots draag ik ze en werp alle ballast af,

mijn kontje gevoelig,

maar mijn ziel zo vrij, zo licht,

eindelijk ben ik wie ik ben,

ik ben normaal en qadesh.