Gister had ik weer zo'n bui dat je dwars gaat om het dwars gaan.

Gewoon omdat je je gevangen voelt en het idee hebt dat je niet meer je eigen keuze's mag maken. Kan me dan zo opstandig en tekort gedaan voelen, terwijl ik aan de andere kant heel goed weet dat ik zelf heb gekozen en ook ieder moment de keuze kan maken om te stoppen. Maar dat wil ik ook niet, maar toegeven ook niet.

Omdat het de laatste tijd met mijn eten weer uit de hand loopt en ik mijn maat niet weet te houden, moest ik van Meester Min een keer extra op de weegschaal. De afgelopen twee keer kwam er steeds 3 tot 4 ons bij dus niet een halve kilo, want daar staan 100 zweepslagen op. Maar goed steeds een beetje meer was dus ook niet geoorloofd en dat besef ik natuurlijk ook donders goed. Maar voor mij is het eten nog iets dat ik als wapen in de strijd gooi en ik probeer binnen de grenzen toch te eten en snoepen wat ik wil, lukt ook wel want ik kwam geen halve kilo's aan ; ). Wist natuurlijk dat het niet ongestraft zou blijven.

Maar ja, laat Hij het nu net op een avond zeggen dat ik de hele dag al worstel met een heftige hoofdpijn-aanval (hoe kan het ook anders), die ik naar mijn idee aardig had doorstaan en ik dacht een lekker badje en dan naar bed en dan heb ik misschien een keer een hoofdpijn-aanval overwonnen zonder pijnstillers.

Maar dat ging dus niet door, ik moest spaans gaan leren en tussen neus en lippen werd me nog medegedeeld dat ik morgen gewogen zou worden en niet pas zondag zoals gebruikelijk.

Paniek, woede alles kwam omhoog, ik was zo verbolgen en vond mezelf echt zielig.

Was trots op de fijne dag die we samen hadden gehad, we hadden een heel speciaal iemand verrast met een onaangekondigde koffie-visite en daarna samen nog wat geshopt en lekker buiten de deur gegeten.

En daar zat hem weer de kneep, ik had afgewogen dat ik mijn hele salade met broodje geitenkaas wel kon eten omdat ik de volgende dag een dag van lichte maaltijden zou nemen en het zo dus weer kon compenseren.

Dus ik kon echt niet al 's morgens op de weegschaal, want ik ben als de dood voor de 100 zweepslagen. Heb niet het vertrouwen in mezelf dat ik het gewicht dat ik nu heb vast kan houden, volgens mij kan ik straks haast niks meer eten. Ben er nu veel te veel mee bezig en heb de hele dag trek in van alles en zie en ruik ook overal eten. Nu ik hier zit te typen ruik ik zelfs speculaas.

Heb eigenlijk nooit geweten dat eten zo'n heet hangijzer zou zijn voor me, maar blijkbaar zit het toch wel heel diep en eet ik op gevoel en niet omdat mijn lichaam het nodig heeft.

Eten is troost en beloning, gezelligheid en geborgenheid. Als ik mezelf zielig vind of als het even niet wil dan kan ik door te gaan eten alles overboord gooien en dan begin ik gewoon de volgende dag opnieuw, en zo iedere dag maar weer, haha.

Schiet niet echt op, natuurlijk, dus ik heb de knop nu wel om maar heb het gevoel dat ik hem constant ingedrukt moet houden anders floept hij zo weer terug. ik wil mijn eigen zwakte daarin nog maar moeilijk onderkennen en vandaar dat ik Meester Min zijn steun en goede bedoelingen opvat als controle en sadisme.

Maar goed gister heeft Hij doorgepakt en dat was op zich wel dapper van hem, want ik was niet om zonder handschoenen aan te pakken. Maar ik kwam er niet onder uit, binnenin mij stormde het en later toen ik keurig aan mijn spaans zat voelde ik me zo zwart en leeg , zo verdrietig. Toch heb ik mijn “ejercicios” gemaakt en het ging eigenlijk best wel.

Vanmorgen nog steeds erg zwaar en duf in mijn hoofd, want de hoofdpijn heb ik 's nachts toch met paracetamol moeten bestrijden want ik werd gek van de pijn, misselijk.

Dus toen ik op de weegschaal stond en zelfs afgevallen was onder het gewicht van de voorlaatste meting was ik niet eens blij, het interesseerde me niet en Meester Min was diep teleurgesteld in mij. Maar ik kon geen blijdschap of trots voelen, toen ik weer wat bijkwam en mijn dagelijkse ochtendingetjes deed kwam kreeg alles weer wat kleur en realiseerde ik me dat de weegschaal echt weer aan de goede kant van de 59 zat en dat ik dus weer goed bezig ben en gewoon de uitdaging aan kan om vol te houden.

Mijn blije gevoel kwam langzaam weer terug en gaandeweg voel ik me beter, met als gevolg dat ik nu open en eerlijk mijn verhaal kwijt kan.

Zal waarschijnlijk wel straf krijgen voor mijn ongepaste gedrag, maar soms ben ik dwars omdat ik dwars ben. ik besef nu ook dat als slavinslet ik niet altijd naar de pijpen van mijn Meester hoef te dansen maar dat ik best wat strijd mag gebruiken, maar dat dat ook gevolgen heeft zal ik moeten accepteren en ook dat valt niet altijd mee.

Dus vaak pot ik dwarsigheid op en dan barst het over iets heel knulligs, want op de weegschaal was toch eigenlijk niet zo'n groot probleem, ik had de afgelopen dagen netjes gegeten en het kon haast niet anders dan dat het lager zou zijn dan zondag, maar dat het zelfs alweer onder het gewicht van de zondag daarvoor was dat vond ik eigenlijk toch wel super en stimuleert me enorm.

Dus Meester om het al een beetje goed te maken ik ben supertrots op mezelf, weer helemaal blij en gelukkig en bereid mijn straf te dragen zoals het een keurige slavinslet betaamt!!!!!!!!!

Het spijt me dat ik niet altijd op de juiste momenten enthousiast ben, maar ja ik ben ook maar blond.

ik ben nu weer helemaal blij, maar ik kan je niet beloven dat ik altijd braaf zal zijn, maar dat wil je vast ook niet, want anders moet je zelf zo hard nadenken over redenen om me te straffen, : ).

Denk alleen wel dat het beter is om niet mijn eten als wapen in de strijd te gebruiken want dat gaat ten koste van mijn gezondheid en dan maak ik voor mezelf de strijd met eten extra zwaar, want als ik eenmaal het goede patroon doorbreek dan ken ik mijn grens niet en dat is voor eten niet goed.

Kan ik beter op sexueel vlak de remmen los gooien en mijn patroon doorbreken zodat ik dan mijn grens niet meer ken, die mag jij dan lekker in de gaten houden en me terugroepen als het nodig is.

Zoals je me gisteren hebt aangepakt kun je dan vast ook wel, want wat dat betreft ben je een strenge, harde maar rechtvaardige Meester en weet ik dat je me nooit zult beschadigen, geestelijk dan haha.

Liefs qadesh