Afgelopen maandag ben ik behoorlijk onder handen genomen door Meester Min.

Een gigantische bloeduitstorting op mijn ene bil was het resultaat, naast allemaal kleinere striemen en blauwe plekken.

Het was de heftigste sessie die ik ooit had meegemaakt, maar ook een hele goeie. Het was op mijn eigen verzoek en Meester Min bleek met dezelfde gedachte rond te lopen.

De les die ik wilde leren was dat ik niet een reserve kan en mag houden in het uiten van mijn gevoelens naar andere mensen toe. En zeker niet naar mensen die zichzelf naar mij wel kwetsbaar opstellen.

We hebben weer een heerlijk weekend gehad met onze bdsm-vrienden, maar ik blijf behoedzaam en voorzichtig.

Bang om anderen voor het hoofd te stoten of in verlegenheid te brengen, goedbedoeld maar ik besef eigenlijk niet dat ik mensen dan eigenlijk van me afduw en afrem.

Maar wat is het lastig, als ik tracht alles los te laten, klap ik dicht en valt het scherm. Verschuil me achter mijn muurtje en probeer te doen alsof er niets aan de hand is.

Voel me dan opgejaagd en nerveus, maagpijn. En o wat wil ik het graag van me afschudden en me erin storten en mijn hart en gevoel volgen. Heb zoveel om te geven en om van te genieten maar ik ben bang om het te geven.

Ondanks dat Min me steunt en me nooit af zal vallen. Soms vraag ik Hem om het wat meer te forceren, maar daar is Hij heel voorzichtig mee. Het moet van mij komen, Hij wil absoluut niet het gevoel hebben dat Hij degene is die me dwingt maar dat ik het met volle overtuiging zelf doe.

Het is aan mij om de weg naar mijn hart vrij te maken, de muur af te breken en eens ondoordacht vol ergens voor te gaan. Het kan, het mag en ik fantaseer erover, het windt me op, maakt me nieuwsgierig en dan is er weer die klem op mijn hart. Een afgeknepen hart dat niet voluit mag kloppen van een hoofd vol muizenissen en ingebeelde angsten.

Ondanks dat we het dus fijn hadden gehad het weekend en ik me al wat meer op mijn gemak voelde, vond ik achteraf dat ik toch niet open genoeg ben geweest in mijn gevoelens en voelde ik dat ik te kort schoot. En dat deed me pijn, want de mensen die we ontmoet hebben verdienen dat helemaal niet, zij verdienen mij zoals ik ben open en bloot, letterlijk en figuurlijk. Zonder reserve, pats boem voluit.

Daarom heb ik Min maandag gevraagd of Hij me stevig onder handen wilde nemen. Nou ik heb het geweten en hij heeft zich niet ingehouden.

Het is voor mij nu een goede reminder om te deblokkeren als ik mezelf weer afscherm. Tijdens de sessie drong het tot me door dat ik me meer moet focussen op mijn Meester en dat het gaat om totale onvoorwaardelijke overgave, zolang die er niet is zal ik mezelf niet kunnen geven. Mijn Meester heb ik als steun daarbij nodig, ik voelde dat ik via Hem dichter bij mezelf kom en dan is er rust in me. Alsof ik lig te dobberen op zee en mee ga op de deining van de golven, totale overgave.

De straf voelde zo verdiend en gaf me ook de vleugels om boven mezelf uit te stijgen en te aanschouwen wie ik ben.

Wat ik zag was overweldigend, een prachtige vrouw met zoveel passie, warmte en liefde voor haar Meester dat ze zich tot in de kleinste hoekjes van haar gedachten aan Hem wil geven Van binnen voelde mijn hart vol, het pulseerde en barstte uit de ketenen die er omheen zaten.

Fluisterend zei ik: ik ben qadesh, uw geile slavinslet, Meester.

Op dat moment was ik zo bereid en vol overgave, het gevoel is in mijn hart opgeslagen en ik weet dat ik het altijd op kan roepen. Bovendien weet ik dat ik het altijd terug kan vinden in de ogen van mijn Meester.

Geen reserves meer, leven met passie en gevoel, gaan voor avontuur en spanning, eindelijk je vleugels uit slaan om altijd weer terug te kunnen keren in de warme veilige armen van mijn Meester.

Waar een paar beurse blauwe billen al niet goed voor zijn, pure poëzie.