Gisteren een soort vuurdoop gehad.

Onze zoon was jarig en de familie kwam op visite. Meester Min heeft begin dit jaar een mooie kalender gemaakt met foto's van mij en die hangt dus in de wc.

Het is eigenlijk altijd wel één van mijn wensen geweest om een mooie Pirelli-achtige kalender van mezelf te hebben.

Nou, is mijn kalender waarschijnlijk “netter” dan de Pirelli want er zit geen naaktfoto bij. Op alle foto's heb ik een bikini aan of zie je slechts een klein stukje borst en/of bil.

Toch vond ik het spannend en werd ik de afgelopen 2 weken heen en weer geslingerd, tussen weghalen en laten hangen.

De angst dat mijn familie-leden erg negatief zouden reageren was groot, het lag als een soort steen in mijn maag. Zouden ze me nog wel normaal behandelen ? Zouden ze me uitlachen of arrogant vinden?

ik zocht steeds steun bij Meester Min en hij verbood me gewoon om dergelijke gevoelens te hebben en zei me dat ik trots moest zijn. Want dat was ik ook, trots op mijn mooie lijf.

Meester Min zei me dat heel veel vrouwen alleen maar konden dromen van zo'n lijf en van zo'n kalender.

Zelfs de kinderen zijn er trots op en vonden de kalender direct mooi! Dus dan stak ik weer dapper mijn kin in de lucht en was trots.

Na nog wat onrustige nachten, met dromen over examens die ik voor verschillende familieleden af moest leggen en opdrachten die ik doen moest en mislukten, was het gisteren eindelijk zover.

Mijn moeder reageerde het leukst, ze vroeg of ik bijverdiende als model en vond ze prachtig.

“Ik ben nog nooit zo lang in een wc gebleven.” zei ze.

Mijn schoonzus reageerde wat lacherig en ze dacht dat de foto'a al een aantal jaren oud waren.

Toen ik zei dat ze van afgelopen jaar waren en twee van drie jaar terug waarop ik zelfs nog een paar kilo zwaarder ben reageerde ze wat zuur.

Ze was volgens mij gewoon domweg jaloers en wilde nog een opmerking maken maar die slikte ze toch maar in.

Verder heeft er niemand wat over gezegd...........?

En dat zint me dus eigenlijk ook niet, weer besef ik dat ik nog steeds één of andere goedkeuring verlang van mijn familieleden, gewoon om wie ik ben.

Want die kalender dat ben ik, ik voel me zo vrij als we buiten foto's maken, zeker als ik naakt in de natuur ben voel ik mezelf heel dichtbij.

Weer realiseer ik me dat ik mijn voldoening uit mezelf moet halen en dat wat ik doe anderen of niet interesseert of ze kunnen niet uit de voeten met de directheid ervan en de openheid en kwetsbaarheid, die ik eigenlijk met dit gebaar aan de dag leg. ik laat een stukje van mezelf zien waar ik erg trots op ben en waar ik me goed bij voel, ik stel me open.

Ik heb er ook een citaat bijhangen van de stripdanseres Dita von Teese:”It's not about seducing men, but it's about embracing womanhood.”

Blijkbaar kunnen mensen daar niet wat mee, weten ze niet goed wat ze moeten zeggen. Zelf ben ik blij dat ik hem heb laten hangen en voor mijn gevoel kan ik nu meer mezelf zijn ook bij mijn eigen familie. Ze moeten me nu maar eens nemen zoals ik ben en ik ga me voor hen niet meer in allerlei bochten wringen omdat zij vinden dat ik me zo zou moeten gedragen.

Natuurlijk zal ik ze niet confronteren met onze SM-relatie, maar als ze ernaar vragen ga ik het niet uit de weg. Alhoewel ik denk dat ze daar niet snel naar zullen vragen want over een “keurige” kalender durven ze al niets te vragen, haha.

Was vandaag wat rusteloos en ongedurig, maar besef nu dat ik het oordeel van mijn naaste familie niet meer nodig heb om mezelf te zijn. Om gelukkig te zijn heb ik hun goedkeuring niet nodig en het voelt nu net alsof ze toch enigzins gezegd hebben van: “Toe maar, wees die slavin die in je zit en laat je gaan.”

Of ze me nu afwijzen of niet, dat doet er niet meer toe. Gister heb ik afscheid genomen van een stukje angst, de angst om niet goed genoeg te zijn in de ogen van mensen die je denkt nodig te hebben. Als het erop aankomt, zullen de mensen die er toe doen er voor me zijn en de rest doet er niet toe. Niet iedereen hoeft mij leuk en aardig te vinden, soms vind ik hen ook niet leuk en aardig.

ik had behoefte aan een sessie met zwepen en alles erop en eraan met Meester Min, maar aan de andere kant zie ik er ook weer tegenop, er komt weer veel los. Maar net onder het strijken dacht ik er nog eens over na.

Tja.....waar je onder het strijken al niet aan denkt.......heb wel uitzicht dan op de haken waar ik aan vastgebonden wordt.....zou dat het zijn......ik weet het niet.......wel weet ik nu het volgende.

Als sub moet ik al mijn wensen en verlangens kenbaar maken aan mijn Meester en verder mijzelf, mijn lichaam en geest in dienst van Hem stellen. ik zou dus niet eens mijn humeur mogen laten beïnvloeden door dergelijke gevoelens, want het zijn mijn verlangens en die zijn niet het belangrijkste. ik kan ze alleen maar uiten en het is aan mijn Meester om er wat mee te doen.

Daarna moet ik ze loslaten en weer mijn rust vinden van waaruit al mijn denken en handelen is gericht op het welzijn en genot van mijn Meester. Worden mijn verlangens dan toch ingewilligd dan zal ik daar dankbaar voor zijn.

Het is niet zo dat ik mezelf wegcijfer maar door Hem te dienen verrijk en versterk ik mijn eigen persoonlijkheid. Want als ik mezelf voor ogen hou wat voor slavin ik wil zijn dan zie ik een fantastische vrouw, die een bepaalde sereniteit uitstraalt omdat ze vanuit een bepaalde balans de wereld tegemoet treedt. Het is fascinerend om te beseffen dat mijn belangstelling voor onorthodoxe levenswijzen nu zijn plekje vindt.

ik wilde altijd graag boedhistische monnik worden of non of moslimvrouw of bij de baghwan. Wat me dan vooral aansprak was dat deze mensen een disciplinaire vorm van leven er op nahielden en daardoor boven zichzelf konden uitgroeien.

Ben nooit non, boedhist, moslim of wat dan ook geworden omdat alle andere uitgangspunten van die filosofieën me niet aanspraken.

Tja, ........onder het strijken drong het ineens tot me door dat ik “mijn levensfilosofie” heb gevonden. In het slavin-zijn kan ik ook een levenswijze volgen waardoor ik mezelf kan versterken en geestelijk kan groeien.

Wat ben ik toch een bofkont, he. Heb voor dit wijze inzicht geen zweepje nodig gehad, door constructief denken leer ik ook heel veel.

En om zover te komen en mijn levensfilosofie te kunnen leven, heb ik alleen maar een sterke en wijze Meester nodig, en laat ik die nu net hebben.........;-)