De eerste uitdaging wachtte thuis al.

Ik mocht van Meester Min naar bed. Ik heb nog even liggen lezen, maar zoals altijd vallen na een kwartier mijn ogen gewoon dicht. Zeker nu, omdat ik 's nachts erg onrustig slaap en 's morgens niet uitgerust wakker wordt.

Dus toen Meester Min in bed kwam was ik al vertrokken en als ik slaap en ik word gewekt kan ik daar slecht tegen.

Meester Min maakte me dus wel wakker en hij begon mijn kut te likken en me te neuken. Ik had het moeilijk, mijn kut was erg nat maar door stress deed het gewoon zeer in mijn buik en mijn slaperige hersenen moesten echt even omschakelen.

Geleidelijk aan kwam ik bij mijn positieven en probeerde ik mijn Meester zo goed mogelijk te laten genieten van mijn lijf. Wel moest ik er voor waken om niet klaar te komen, want daar rustte de afgelopen dagen ook een verbod op. Meester Min bleef doorgaan en keek me strak aan, hij kneep in mijn tieten en ik genoot. Het liefst zou ik er nog klemmen op hebben, de pijn geeft zo'n genot.

“Ben je bereid om voor mij klaar te komen, slet.”

“Ja, Meester.”

Hij stootte zijn pik steeds weer in me en trok steeds weer terug op het moment dat ik bijna kwam.

Door kreunen en hijgen kon ik me steeds inhouden, vragen of ik klaar mocht komen zou niet eens meer lukken. Ik was zo geil en werd alleen maar geiler.

“Ben je klaar om mijn vuist te ontvangen, geile slet.”

“Ooooh ja, Meester.”

Ik was zo geil dat zijn vuist makkelijk binnengleed, even viel alle geilheid weg en voelde ik het weer krampen en trekken in mijn buik.

“Kan je nu klaarkomen, slavin-slet.”

“Nog niet, Meester.”

Meester Min veranderde de positie van zijn hand en toen...............

“Ooooh, Meester, ik kom.”

“Toe maar, schatje.”

Ik kreeg orgasme op orgasme op orgasme en kreunde en gilde. Het deed zeer, was lekker, was zalig,

overweldigend, kortom ik wist niet meer waar ik het zoeken moest.

Daarna mocht ik Meester Min zijn zaad, mijn mond in zuigen en vingerde hij me nog een keer, waardoor ik nogmaals spuitend klaarkwam.

Ik was helemaal leeg en rilde over mijn hele lijf.

Een korte tijd had ik een gelukzalig gevoel van ontspanning en voelde ik me goed.

We lagen elkaar glimlachend aan te kijken en ik moest beloven dat ik lekker zou gaan slapen en niet zou gaan piekeren.

Dat beloofde ik, maar toen Meester Min sliep en ik alleen in het donker lag was ik dus klaar wakker. En uit het niets kwam er een heel bedroefd verdrietig gevoel over me, ik kon wel huilen. Wat het was en waarom ik het zo voelde, ik kon het niet verklaren.

Het was er, en ik kon niet meer slapen en ging piekeren.

Ik kon het gevoel niet laten voor wat het was, wilde weten waar het weg kwam en waarom ik me na zo heerlijk te zijn klaargekomen zo voelde.

Uiteindelijk toch in slaap gevallen en onrustig liggen dromen over allemaal dingen die ik moest doen en die niet lukten. Kwam overal te laat en mensen lachten me uit.

's Morgens werd ik dus ook met hetzelfde bedrukte gevoel wakker, maar ik besloot om op te staan en mijn best te doen.

De bui zou wel overdrijven en ik zou niets laten merken.

Dat lukte dus niet, Meester Min merkte het direct en ook mijn chat-vriendin voelde dat ik anders dan anders was.

Ik was gereserveerd, zoals altijd, hield wat achter en stelde me niet open voor de mensen om me heen.

Het was op dat moment voor mij de manier om even door de sombere bui heen te komen en ik wist dat het zo weer anders zou worden. Zo ging het toch al jaren en voor mij werkte dat altijd wel. Dat ik daardoor mensen afstootte, heb ik me nooit gerealiseerd.

Meester Min ging een gesprek met me aan en dat was heftig, maar ik hield stand en probeerde zo goed mogelijk uit te leggen wat er met me was.

Uiteindelijk kwamen we bij de kern van het probleem: ANGST.

Nog altijd de angst om mezelf bloot te geven, bang om gekwetst te worden.

Ik ben al een keer eerder door iemand in de steek gelaten, die mijn steun en toeverlaat was, die mij op mijn kwetsbaarste momenten heeft geholpen en gekoesterd. Mijn vader, voor hem heb ik geknokt en gewerkt, en hij liet mij in de steek. Dat was niet zijn eigen keuze, want hij werd ziek en overleed. Het was voor het eerst dat ik de boosheid daarover weer toeliet en nu ook kon loslaten. Omdat Meester Min er op dat moment voor me was.

Het overlijden van mijn vader heeft mij wel zodanig geraakt dat ik toen een afweer-mechanisme heb opgebouwd, zodat ik mensen niet heel dichtbij liet komen want voor je het weet zijn ze er niet meer.

Dom, dom, dom gansje dat ik ben.

Ik kan immers ook met heel veel vreugde terugkijken op mijn bijzondere band met mijn vader en mijn fijne momenten met hem. Dat mag ik koesteren en daar ben ik zo wijs mee.

Ik zou nu dan geen mooie contacten met andere mensen opbouwen vanwege angst om alleen achter te blijven.

Alleen achter blijven, verdrietig of gekwetst, is niet erg, als je maar mooie herinneringen hebt om op terug te kijken en die krijg je alleen door open en eerlijk alle liefde die je in je hebt te geven aan de mensen die het waard zijn. En die mensen staan al jaren naast me geduldig te wachten op mijn toewijding en liefde.

Nou vanaf nu kunnen ze die krijgen.