Ga de komende tijd een drukke, gezellige tijd op mijn werk tegemoet.

Was voorheen een periode waarin ik een soort kip zonder kop werd. Als slavin wil ik nu proberen om alle stress en druk beter op te vangen.

Door mijn blik te verleggen, verruimen eigenlijk, kan ik beter prioriteiten stellen. Door mezelf er constant bewust van te zijn dat ik de slavin van Meester Min ben, worden andere dingen minder belastend.

Ik kan dan op zijn tijd makkelijker een kreng zijn, als de mensen die ik leiding geef dat nodig hebben. Ik zit er niet meer zo mee of ze me wel aardig vinden. Immers de enige waar het om gaat is Meester Min en ik weet dat Hij altijd achter me staat.

Het slavin-zijn is geen excuus om niet goed mijn best te doen. Sterker nog mijn Meester eist dat ik mijn best doe en me volledig inzet. Het is een middel om de drukte in mijn hoofd kwijt te raken en me te focussen op de juiste dingen. Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik meer in het nu ben, minder bezig met gisteren en morgen.

Ik zie nu in dat piekeren over wat gebeurd is geen zin heeft en je druk maken om iets wat misschien zou kunnen gebeuren, helpt ook niet echt.

Bovendien ben je dan zo druk in je hoofd dat je de dingen die je nu doet ook niet goed doet en je je daar ook weer druk om moet gaan maken.

Zo stuwt het zich op in mijn hoofd en vlieg ik van hier naar nergens en weer terug.

Gek he, dat ik dan wel eens hoofdpijn of buikpijn heb, het moet toch ergens heen.

Maar ik laat het niet meer gebeuren, ik herken nu de signalen, van mijn lijf en hoofd en trek dan aan de rem. Ik hoop dat mijn Meester ook nog wat vaker aan de rem wil trekken, want de laatste tijd is hij erg meegaand en dat doet me geen goed.

Ik val weer in oude gedragspatronen, zoals het (vr)eten. Moet onderhand wel weer 3 kilo afvallen om rond de 59 uit te komen, wat ik zo graag wilde en ik was zo goed bezig.

Ik kan het niet alleen en dat is heel wat voor mij om toe te geven. Ik, de vrouw die dacht dat ze alles wel even alleen kon, groot, sterk en onafhankelijk.

Nou dat ben ik dus niet en dat is iets wat in mijn hart en hoofd eindelijk een plaatsje begint te krijgen, het voelt bijna alsof ik afscheid moet nemen van iemand die ik in de loop der jaren ben geworden. Iemand waar ik eigenlijk niet blij mee ben en die helemaal niet leuk is. Ik durf Meester Min nu ook met de hand op mijn hart te beloven dat ik niet meer zo zal steigeren. Zal nog wel eens moeten slikken, maar ik begrijp mezelf nu beter en weet ook dat ik het alleen niet red. Ik ben niet streng genoeg voor mezelf, vind mezelf nog weleens zielig.

Maak misbruik van anderen en mezelf en probeer situaties naar mijn hand te zetten. Als slavin heb je die macht niet, moet je je overgeven en luisteren. Luisteren naar wat je Meester zegt en wat Hij stilzwijgend van je verlangt.

Ik ben trots op mezelf als ik Hem een slag voor ben en eerder tegemoet kom aan Zijn wensen dan dat Hij ze kan uitspreken.

Mijn wens is nu, als ik zo vrij mag zijn om dat aan te geven, om nog meer opdrachten te krijgen en nog meer controle.

Zo moest ik me laatst ieder uur op kantoor melden om gevingerd te worden, heb nog nooit zo relaxed mijn werk gedaan, haha.

Vooral het eten is een probleem voor me, wil graag wat meer leiding daarin, want ik heb nu vaak vreetbuien en daar schaam ik me voor. Voel me dan een slappeling, maar ondanks dat doe ik het toch. Ben zelf niet sterk genoeg om weerstand te bieden, dat kost veel strijd en die ga ik uit de weg.

Wat hulp hierbij zou ik echt op prijs stellen, hoe moeilijk het me ook valt om erom te vragen.

qadesh.