Ik ben trots op mezelf.

Heb mijn pilloze week goed doorstaan, beter dan ooit en sliploos!

Vanmorgen nog een beetje humeurig en stil, voel me dik en lelijk. Maar ik weet dat dat tijdelijk is en dat dat aan het eind van de dag ook weer klaar is.

Raar hoor die hormonen, maar goed een andere insteek en houding hebben er wel voor gezorgd dat ik me er goed doorheen heb geslagen. Ik kan me niet voorstellen dat ik er voorheen zo'n probleem van maakte.

Dat is natuurlijk ook het grootste probleem, ik maak alles heel groot en problematisch in mijn hoofd en dan wordt het dat ook wel. Dat heb ik me nu gewoon niet laten gebeuren en als het even afgleed dan hield Meester Min me wel bij de les. Dat kan ik nu ook accepteren, ik slik dan mijn eigen opstandigheid even in en luister naar hem. Moet daar wel moeite voor doen en even wat overwinnen maar dat lukt en daar ben ik nog het meest trots op.

Ik voel dat ik steeds beter in staat ben om me te geven, helemaal te geven. Voel nu ook dat ik wel meer aan kan en dat ik op de goede weg zit.

Ik wil graag laten zien dat ik een goede slavin kan zijn en na deze week zal ik me ook weer beter voelen en meer kunnen hebben.

Voel nog wel steeds wel een stukje aarzeling en angst, maar daar zet ik me over heen. Ik heb er nu meer vertrouwen in omdat de afgelopen week ook goed gegaan is.

Ik wil proberen om een nette slavin te zijn voor mijn Meester, zodat hij me niet eens hoeft te trainen. De uitdaging is om hem voor te zijn en altijd meer dan bereid en klaar te zijn.

Dat is ook gelijk mijn zwakste punt, want soms komt het me even niet uit dat hij me wil gebruiken en dan schiet ik snel in de verdediging en kan dan behoorlijk kattig zijn. Dan komt alle oude wrevel weer even bovendrijven en dreigt het mis te gaan.

Gelukkig ben ik nu al zo ver dat het niet meer escaleert in emotioneel gekrijs en gejank.

Ik vind mezelf dan zo zielig en denk dat ik vernederd wordt en aangetast in mijn waardigheid.

Dat is natuurlijk niet zo, want als ik zelf graag wil dan doe ik keurig wat er van me verlangd wordt.

En ik weet ook dat mijn Meester zielsveel van me houdt en ook heel goed weet wat ik nodig heb.

Ik moet dus nog leren dat het niet altijd meer naar mijn wensen zal gaan, maar naar de wensen van mijn Meester, die uiteindelijk ook beter mijn belang dienen, ook al zie ik dat zelf soms niet.

En als ik hem wil dienen dan moet ik me daar in schikken. Dat wil ik ook want ik haal daar ook weer voldoening uit. Ik voel me gelukkig als mijn Meester trots op me is en ik hem genot mag schenken.

Het is voor mij een manier om te laten zien hoeveel ik van hem hou en dat ik er altijd ben. Zoals hij er altijd voor mij is.

Ik ga dus niet meer nadenken of ik iets wel of niet wil, ik ga gewoon doen wat mij opgedragen wordt. Uiteindelijk moet ik me daar beter bij voelen en een balans vinden, daar ben ik van overtuigd.

Ik zal ook met kleine dingetjes proberen om er te zijn, zoals zijn glas aangeven en pas zelf drinken als hij gedronken heeft.

Pas beginnen met eten als hij begonnen is, eerst hem opscheppen en dan mezelf.

Dat soort kleine subtiele dingen die misschien een ander niet opvallen, maar ons wel, het zijn allemaal gebaren van mijn genegenheid en liefde voor hem. Ik weet ook dat hij dat waardeert en erg fijn vindt.

En ik?...................ik doe het uit liefde, een heel diep intens gevoel dat ik niet meer wil missen.