feb 23
donderdag

Inloggen



Mailbox

Je bent niet ingelogd.

Dagboek 2008
30 november 2008

Afgelopen nacht heb ik de voorgaande drukke werkdag nog eens dunnetjes overgedaan.

Als er zoveel mensen om me heen zijn en er aan alle kanten dingen gevraagd worden word ik erg onrustig.

Het is alsof ik alle energie van al die mensen met me meesleep en ik kan me er niet voor afsluiten. Als ik op tijd een moment alleen heb gaat het beter, of als ik even bij mijn Meester terechtkan. Daar heb ik de afgelopen week dus ook dankbaar gebruik van gemaakt, alleen toen hij vrijdagmiddag ziek werd had ik het wel even te kwaad. Voelde me erg eenzaam en schuldig want ik dacht natuurlijk dat ik weer te veel beslag op Hem had gelegd.

Ben nou eenmaal niet in de wieg gelegd om aan zoveel mensen tegemoet te komen.Mijn werk brengt het met zich mee en het is nu twee weken even zo en daarna wordt het wel weer rustig, maar ik voel dat het me gewoon leegzuigt. Moet denk ik leren om me af te schermen van de energie van iedereen om me heen op zo'n drukke dag. De druk is de afgelopen week steeds hoger opgelopen en ik kan me moeilijk ontladen.

Vandaag voel ik dus dat ik helemaal inzak, maar niet meer zo extreem als vroeger. Meester Min heeft me vanmorgen heerlijk geknuffeld en gezegd dat Hij trots op me is. Dat doet me goed.

Alleen toen Hij vanmiddag wegging om met een paar kennissen te gaan terreinrijden, brak ik. En daar baal ik van want ik gun Hem zijn pleziertje. Zal hem straks mijn excuses aanbieden en hoop dat Hij het ondanks mij toch leuk heeft gehad.

Heb er alleen wat moeite mee dat Hij dat uitgerekend op deze dag afspreekt, waarop ik juist behoefte heb om gewoon knus met z'n 4-en thuis te zijn en even geen andere mensen om me heen. Ik had het leuk gevonden om samen met Meester Min er even op uit te trekken, maar niet met een heel groepje, want dan moet ik me weer op anderen instellen en daar heb ik nu even geen energie voor. Een andere keer lijkt het me wel leuk om er met een hele ploeg op uit te trekken.

Deze dag is voor mij bedoeld om me te ontladen en op te laden voor volgende week, want dan wordt het ook nog wel druk met weinig rustmomenten.

Misschien had ik dat Meester Min gewoon moeten vertellen, maar ik ben altijd nog bang om afgewezen te worden, omdat ik weer een of ander dom iets heb.

Meester Min is in mijn ogen iemand die moeilijk van zijn eigen plan is af te brengen en ik wil Hem niet in de weg lopen. Hij kan in mijn ogen erg dwingend zijn en daarom durf ik niet altijd mijn wensen en verlangens te uiten. ik word dan nerveus en heb moeite om mijn verhaal duidelijk te vertellen, waardoor Hij me weer verkeerd begrijpt enz. enz .

Ben wat dat betreft mijn emoties niet de baas. En heb het gevoel dat ik Hem misschien minder goed ken dan ik denk. Hij uit zich weinig, Hij vertelde me vanmorgen dat Hij zich schuldig voelt, als ik het zo druk heb en Hij niet. Daar was ik me niet van bewust, ik had juist het gevoel dat het Hem niet zoveel interesseerde en gewoon zijn eigen dingen doet.

Het verbaast me iedere keer weer dat Meester Min veel gevoeliger is dan ik denk en zich druk maakt om dingen waarvan ik denk dat hij daar helemaal niet mee bezig is.

Het zou voor mij makkelijker zijn als Hij dat toch wat meer zou uiten, dan wordt het makkelijker voor mij om me ook te uiten en over te geven aan Hem.

Moet gewoon ook leren om alles met mijn Meester te delen, ik weet dat Hij dat ook wil, maar ik ben er ook voor Hem. Het is voor mij ook belangrijk om te weten hoe Hij dingen ervaart en voelt en dat doet Hij te weinig.

Hij kan mijn schrijfseltjes altijd lezen en weet dan hoe ik voel en denk, maar ik moet het maar aflezen aan zijn gedrag, gezicht, humeur en wat Hij me vertelt en dat is voor mij te weinig.

Nou moet ik wel toegeven dat ik natuurlijk de meest complexe persoon in onze relatie ben, en de meest onvoorspelbare.

Als ik me meer voor Hem openstel, leer ik misschien ook beter om Hem aan te voelen. Want ja dat is hoe het een goede slavin betaamt, je Meester aanvoelen en tegemoet komen aan Zijn wensen zelfs voordat Hij ze geuit heeft.

Jullie lezen het wel, ik ben er nog langer niet, maar vind zelf dat ik al heel ver ben.


Veel liefs van qadesh.

 
21 november 2008

Ga de komende tijd een drukke, gezellige tijd op mijn werk tegemoet.

Was voorheen een periode waarin ik een soort kip zonder kop werd. Als slavin wil ik nu proberen om alle stress en druk beter op te vangen.

Door mijn blik te verleggen, verruimen eigenlijk, kan ik beter prioriteiten stellen. Door mezelf er constant bewust van te zijn dat ik de slavin van Meester Min ben, worden andere dingen minder belastend.

Ik kan dan op zijn tijd makkelijker een kreng zijn, als de mensen die ik leiding geef dat nodig hebben. Ik zit er niet meer zo mee of ze me wel aardig vinden. Immers de enige waar het om gaat is Meester Min en ik weet dat Hij altijd achter me staat.

Het slavin-zijn is geen excuus om niet goed mijn best te doen. Sterker nog mijn Meester eist dat ik mijn best doe en me volledig inzet. Het is een middel om de drukte in mijn hoofd kwijt te raken en me te focussen op de juiste dingen. Eigenlijk kun je wel zeggen dat ik meer in het nu ben, minder bezig met gisteren en morgen.

Ik zie nu in dat piekeren over wat gebeurd is geen zin heeft en je druk maken om iets wat misschien zou kunnen gebeuren, helpt ook niet echt.

Bovendien ben je dan zo druk in je hoofd dat je de dingen die je nu doet ook niet goed doet en je je daar ook weer druk om moet gaan maken.

Zo stuwt het zich op in mijn hoofd en vlieg ik van hier naar nergens en weer terug.

Gek he, dat ik dan wel eens hoofdpijn of buikpijn heb, het moet toch ergens heen.

Maar ik laat het niet meer gebeuren, ik herken nu de signalen, van mijn lijf en hoofd en trek dan aan de rem. Ik hoop dat mijn Meester ook nog wat vaker aan de rem wil trekken, want de laatste tijd is hij erg meegaand en dat doet me geen goed.

Ik val weer in oude gedragspatronen, zoals het (vr)eten. Moet onderhand wel weer 3 kilo afvallen om rond de 59 uit te komen, wat ik zo graag wilde en ik was zo goed bezig.

Ik kan het niet alleen en dat is heel wat voor mij om toe te geven. Ik, de vrouw die dacht dat ze alles wel even alleen kon, groot, sterk en onafhankelijk.

Nou dat ben ik dus niet en dat is iets wat in mijn hart en hoofd eindelijk een plaatsje begint te krijgen, het voelt bijna alsof ik afscheid moet nemen van iemand die ik in de loop der jaren ben geworden. Iemand waar ik eigenlijk niet blij mee ben en die helemaal niet leuk is. Ik durf Meester Min nu ook met de hand op mijn hart te beloven dat ik niet meer zo zal steigeren. Zal nog wel eens moeten slikken, maar ik begrijp mezelf nu beter en weet ook dat ik het alleen niet red. Ik ben niet streng genoeg voor mezelf, vind mezelf nog weleens zielig.

Maak misbruik van anderen en mezelf en probeer situaties naar mijn hand te zetten. Als slavin heb je die macht niet, moet je je overgeven en luisteren. Luisteren naar wat je Meester zegt en wat Hij stilzwijgend van je verlangt.

Ik ben trots op mezelf als ik Hem een slag voor ben en eerder tegemoet kom aan Zijn wensen dan dat Hij ze kan uitspreken.

Mijn wens is nu, als ik zo vrij mag zijn om dat aan te geven, om nog meer opdrachten te krijgen en nog meer controle.

Zo moest ik me laatst ieder uur op kantoor melden om gevingerd te worden, heb nog nooit zo relaxed mijn werk gedaan, haha.

Vooral het eten is een probleem voor me, wil graag wat meer leiding daarin, want ik heb nu vaak vreetbuien en daar schaam ik me voor. Voel me dan een slappeling, maar ondanks dat doe ik het toch. Ben zelf niet sterk genoeg om weerstand te bieden, dat kost veel strijd en die ga ik uit de weg.

Wat hulp hierbij zou ik echt op prijs stellen, hoe moeilijk het me ook valt om erom te vragen.


qadesh.


 
16 oktober 2008

Ben inspiratie-loos, weet niet wat te zeggen of schrijven.

Maar moet nodig weer wat van me laten horen. Zo langzamerhand wordt mijn site erg veel bezocht en gewaardeerd. Bedankt voor lieve mailtjes die we krijgen en ik vind het fijn dat velen zich herkennen in mijn verhalen.

Voel me alleen wat geremd doordat een contact wat ik via mijn site op heb gedaan anders is gelopen dan ik gewenst had. Met deze slavin heb ik veel gechat en we hadden een intens contact, maar zij heeft geen contact meer met ons gezocht en ook haar Meester heeft niks meer van zich laten horen. Ik vind het moeilijk hierover te vertellen, omdat ik geen mensen wil kwetsen, maar ik voel me er wel rot door. Het was een contact waar ik meer van had verwacht, zelfs een uiteindelijk fysiek contact en niet alleen maar digitaal. Helaas zal dat niet het geval zijn en ik ben tot de conclusie gekomen dat er nog genoeg andere bdsm-ers zijn die mijn verhalen als leerzaam en herkenbaar ervaren en voor deze mensen wil ik me toch weer blootgeven. Het voelt goed om te kunnen helpen en een steun te kunnen zijn voor andere bdsm-ers, want dat de gevoelens die je hebt verwarrend en lastig zijn, daar weet ik alles van.

Ik wil meer slavin-zijn, maar laat het niet zien. Vind het moeilijk om niet opgeslokt te worden in de vaart van mijn leven. Met een eigen bedrijf ben je toch al heel snel met van alles tegelijk bezig en ik kan daarvan genieten. Voel me een spil in een net, vang alles en iedereen op en voel me dan sterk. Los problemen op en zet situaties naar mijn hand. Maar ik kan niet goed mijn onderdanige gevoelens kwijt in mijn dagelijkse dingen.

Mijn hoofd staat er dan ook niet naar, maar ik voel wel een grote leegte in mijn hart, ik mis iets.

Er moet toch een manier zijn om een combinatie te vinden, tussen beide.

Het is moeilijk om te schakelen, want zo voelt het voor me, alsof er een knopje is, dat switched tussen supervrouw en slavin.

Beide samen gaat niet, is verwarrend. Soms bekruipt me de gedachte dat ik alleen maar behoefte heb aan sm-sex, maar ik weet ook dat dat niet zo is, want de verbondenheid die ik met mijn Meester voel gaat zoveel dieper nu hij niet alleen maar “gewoon mijn echtgenoot” is.

De behoefte om Hem te dienen en te plezieren wordt steeds groter en ik snak naar meer wensen en regels. Het voelt fijn om dat voor Hem te doen.

Ik merk ook dat vanuit mijn geborgen plekje dat ik heb als slavin van mijn Meester, het voor mij veel makkelijker is geworden om assertiever en zelfverzekerder te zijn. Daardoor loopt het in mijn dagelijkse leven nu goed. Voel me een nijvere duizendpoot, heb aardig wat praktische zaken voor mijn kiezen gehad de laatste tijd en heb het steeds goed opgevangen en opgelost.

Kan het alleen allemaal moeilijk loslaten en uit mijn hoofd krijgen. Dagelijkse zaken beheersen me dan helemaal en het knopje blijft wat hangen.

Misschien moet het er uitgeslagen, haha.

We hebben vorige week ook samen foto's gemaakt op het strand, dat was fantastisch. Dan kan ik me helemaal uitleven en voel ik me zo vrij als een kind en mooi. Lekker in je blootje over het strand dartelen.

Op zo'n moment ben ik los, dan denk ik niet meer aan die dingen die me als supervrouw zo in beslag nemen. Kan me na zo'n dag wel weer vol overgave op mijn werk storten en doe het dan wel anders, beter in balans. Ben dan meer in het hier en nu, doe mijn werk en ga naar huis en laat het los?

Tja en daar zit het hem in dat is moeilijk, neem ik toch weer van alles mee in mijn hoofd. Moet nog leren en oefenen.

En daarin zou ik nu toch wat meer leiding van mijn Meester willen. Meer naar hem luisteren en doen wat hij zegt en opdraagt, dan lukt het vast beter om me te focussen op nu en om het los te laten als ik ergens anders dan op mijn werk ben.

Straks eerst een weekje vrij, even opladen voor een zeer drukke periode op mijn werk. Een periode die ik anders wil gaan aanpakken dan voorgaande jaren.

Meer balans, meer slavin, meer rust en meer energie. Dan komt die supervrouw vanzelf ook in balans, want ook dat is een kant van me die ik niet kwijt wil. Het zal samengaan.

Ik wil alleen maar meer, niet minder!

 
29 september 2008

Lang niks geschreven.

We zijn heerlijk een week op vakantie geweest met z'n tweeën. Ik ben heerlijk relaxed thuis gekomen, maar na een paar dagen werd mijn hoofd alweer helemaal in beslag genomen door alle dagelijkse beslommeringen.

Meester Min was ook erg druk en voor je het weet leef je weer langs elkaar heen.

Ik merk dan aan mezelf dat ik weer erg veel met mijn eigen persoontje bezig ben en niet meer zo dienstbaar ben naar anderen toe en zeker niet naar Mijn Meester. Lekker oppervlakkig gewoon doorhobbelen en vooral niet teveel moeite hoeven doen.


Heb ook gemengde gevoelens overgehouden aan een contact dat we via mijn site met een andere sub en haar Meester hadden opgebouwd in het afgelopen half jaar. Was erg fijn en leerzaam, maar verloopt nu enigzins stroef.

Wil hier niet verder over uitwijden, maar het heeft me wel weer aan het denken gezet. ( s, Als je het leest laat dan wat van je horen)

Ben nu zover dat ik niet voor de makkelijke weg wil kiezen, ik mis de essentie als ik me niet als sub opstel in mijn dagelijkse leven. Door alert en bedachtzaam je dingen op de manier te doen zoals je Meester dat graag ziet, maakt dat je veel intenser en bewuster leeft.

Ik merk nu dat ik me soms verveel en alles wat gedaan moet weer op de automatische piloot doe.

Als we visite hebben zit ik constant over mezelf te praten en maak alles zo mooi mogelijk. Probeer mezelf zo belangrijk mogelijk te maken. Daarna voel ik me dan rot, want ik heb helemaal niet geluisterd naar wat een ander wil vertellen, ben in zo'n gesprek alleen maar op zoek naar een ingang waar ik weer wat over mezelf kan vertellen.

Een eigenschap die ik van mijn moeder heb en waar ik zo'n hekel aan heb.

Ik wil dit dus niet, dus ik wil vanavond voor ik ga slapen graag een terechte straf ontvangen voor mijn on-subberige gedrag van de afgelopen weken.

En ook nog een aantal slagen voor het feit dat ik laatst al een slokje wijn nam voordat Meester Min een slokje had genomen.

Heb het nodig, dat ik weer wordt gewezen op mijn plaats, op de grond aan de voeten van mijn Meester.

Alleen dan kan ik mezelf zijn, nu ben ik niet mezelf en voel me niet prettig.

 

 
20 augustus 2008

Vanmorgen was het eindelijk zover, ik ben weer eens goed gebruikt door Meester Min.

Hij moest zich de laatste tijd regelmatig inhouden omdat de kinderen vanwege de vakantie steeds thuis waren.

Hij had van tevoren al aangegeven dat hij plannen had voor vandaag.

Ik was dus best gespannen.

Bovendien heb ik de voorgaande dagen even wat meer moeite gehad met ontspannen mijn dingen doen.

Er stond een klusje in de wacht waar ik normaal al weken van tevoren over had kunnen gaan piekeren, het is me gelukt om het vooruit te schuiven naar twee dagen van tevoren en toen brak het me goed op. Alles kwam weer terug, de buik- en maagklachten, slecht slapen, humeurig en erg veel zelfmedelijden.

Heb veel met Meester Min over mijn gevoelens gesproken en ik was in staat om naar hem te luisteren en niet zoals voorheen boos te worden en ruzie te zoeken of me af te sluiten voor hem.

Daar was ik toch wel trots op en al met al heb ik het redelijk doorstaan, was alleen wel even helemaal mijn balans kwijt.

De klus die in mijn hoofd was uitgegroeid tot iets in de orde van een wereldconferentie over vrede organiseren, viel heel erg mee. Ondanks  kritiek vanuit mijn omgeving op mijn voorgenomen werkwijze en planning was iedereen erg enthousiast en ik kreeg ik zelfs complimenten voor mijn zorgvuldige planning en ontspannen werkwijze.

Wijze les: volgende keer meer op mezelf vertrouwen en me niet teveel van kritiek aantrekken want in organiseren en plannen ben ik gewoon een kei. Heb er per slot van rekening voor gestudeerd, dus mag ik best wat meer fiducie in mezelf hebben.

Als beloning mocht ik mezelf tijdens de klus op het toilet klaarmaken met een mini-vibrator die Meester Min zonder dat ik het wist 's morgens in mijn tas had gestopt.

Hij had me daarover een sms-je gestuurd. Een tijd terug had ik het niet gedaan en zou ik doen alsof ik het sms-je niet had gelezen of mijn telefoon niet mee had. Die had ik in de auto laten liggen, maar Meester Min heeft me op de klus gebeld en me laten weten dat ik een sms-je van hem had, ik kon er dus ook niet omheen. Maar ik was ook nieuwsgierig en heb de opdracht keurig volbracht en ik voelde me net een stout meisje toen ik weer van het toilet kwam, ik was geweldig klaargekomen, heeerlijk. Kon de grijns niet van mijn hoofd krijgen.

Vanmorgen hebben we eerst samen een kopje koffie gedronken en van de zenuwen en opluchting over gisteren kletste ik honderduit.

Daarna moest ik boven klaar gaan staan en de zweepjes waar ik het meeste behoefte aan had klaar leggen.

ik was direct al geil en ongeduldig stond ik op Meester Min te wachten.

Toen kwam hij boven en ging op het krukje voor me zitten. Zijn handen gleden over mijn lijf en mijn gezwollen kut.

“Zo schatje, had ik gezegd dat je je uit moest kleden?”

“Nee, Meester, maar ik dacht dat klaar gaan staan, naakt klaar staan betekende.”

“Nee hoor, schatje als ik je naakt wil dan zeg ik het wel.”

“Goed Meester, ik zal er in het vervolg om denken.”

“Zo, kniel nu maar voor me.”

Ik knielde keurig neer.

"Ik wil dat je mijn schoenen likt sletje."

Ik boog voorover en likte zijn schoenen één voor één.

“Keurig, trek nu mijn schoenen maar uit.”

Ik maakte de veters van zijn schoenen los en trok ze uit.

“Nu de sokken en dan wil ik dat je mijn voeten likt en liefkoost.”

“Ja, Meester.”

Zacht en liefdevol likte ik mijn Meester zijn voeten en kuste zijn tenen en zoog op zijn grote teen. Meester genoot en liet me rustig mijn gang gaan.

“Heel goed, schatje, draai je maar even om en presenteer jezelf maar.”

Ik ging voorover in de houding liggen, mijn bovenlichaam plat op de grond mijn kontje zo hoog mogelijk in de lucht.
Ik kreeg een paar tikken met de zachte zweep.

Meester Min streelde mijn kontje.

“Dit kontje vraagt om een plug, hij staat nu al helemaal open. Denk je dat je er een plug in kunt hebben, teefje?”

“Ja, Meester.”

De foto's die hier normaal staan zijn alleen te bekijken door geregistreerde fans, registreer nu.

De plug gleed er makkelijk in, ik was ook aardig opgewonden. ik schep er erg veel genoegen in om zo voor mijn Meester te knielen al is het een marteling voor mijn knieën en enkels.

Meester Min liep even weg en kwam terug met zijn fototoestel om een paar mooie foto's van zijn sletje te maken.

ik begon me al aardig ongemakkelijk te voelen in mijn geknielde houding en begon te verschuiven en te zuchten om het vol te houden.

“Ongemakkelijk, schatje?”

“Ja, Meester.”

Ik voelde me opstandig worden en merkte dat er toch erg veel spanning in me zat. Het gonsde door mijn lijf als een horde woedende bijen. mijn enkels en knieën brandden en ik vond mezelf erg zielig, tranen kwamen en ik was bang, bang voor de golf van emoties en angsten die ik weer in mezelf had opgeslagen.

“Nou, nou schatje, kan je niet eens 5 minuten zo voor je Meester blijven liggen.”

“Ik doe mijn best, Meester.”

Ik kreeg nog een goed pak slaag met de zweep.

“Zo, keurig slet, denk je dat je die plug erin kunt houden als je gaat staan, de vorige keer ging dat niet zo goed, toen liet je hem vallen op onze nieuwe vloer.”

“Nee, Meester.”

ik begreep dat hij hem dan vast zou zetten en dat dat vast niet op een prettige manier zou gebeuren.

ik begon te huilen, bang voor de pijn.

“Zo slet, ik zal mijn maatregelen moeten treffen.”

Twee klemmen op mijn schaamlippen en die werden verbonden met het kettinkje van de plug, ik huilde en was bang, bang voor de pijn, want om de plug erin te houden moest ik mijn kontje aanspannen en dan kon ik me niet volledig overgeven en dat kostte me door alle spanning in mijn lijf toch al veel strijd, ik zag het even niet meer zitten en vroeg me af waar ik mee bezig was.

Huilend probeerde ik Meester Min uit te leggen waar ik bang voor was. Hij had weinig medelijden met me en zei me op te staan.

Stijf en stram ging ik staan, mijn lipjes stonden in brand en ik kneep mijn billen strak samen. De zweep kwam hard aan en ik kon me er niet ontspannen aan overgeven. Wilde zo graag wegzweven, alle spanning loslaten.

“Tel je even mee, sletje.”

Vijftig slagen met het paardenzweepje, ik telde dapper mee.

“Goed zo, sletje, gaat het een beetje.”

Meester Min streelde me en drukte zijn onderlijf tegen me aan, ik voelde zijn stijve lul door de stof van zijn broek heen. Ik ontspande en voelde de plug glijden.

“Nee, Meester, de plug valt er bijna uit. Ik kan me niet ontspannen en aan je overgeven op deze manier.”

Het ging allemaal moeizaam. Eindelijk besloot Meester Min om de plug te verwijderen. Natuurlijk liet hij me even voelen hoe het gevoeld zou hebben als hij echt uit mijn kontje was gefloept.

“Denk je dat je je nu over kunt geven, slet.”

“Ja, Meester.”

“Kontje naar achteren.”

Toen werd het beter, de pijn  van de zwepen werd genot en ik voelde mijn billen en rug gloeien.

Na een tijdje moest ik voorover op het bankje liggen en ging Meester Min verder.
Met verschillende zwepen werd mijn achterkant flink onder handen genomen, en Meester Min sloeg flink door.

Ik hield lang vol en begon pas te kermen toen de pijn echt heftig werd. Mijn rug en billen gloeiden.

Meester Min wreef ze in met ijsblokjes en stopte er een paar in mijn hete kut, de gloeiende pijn zakte weg en plotseling kreeg ik de magic wand tegen mijn kutje.

“Draai je maar om, sletje.”

ik deed mijn ogen open en ging op mijn rug liggen.

“Houd dit apparaat maar even zo hier tegen aan.”
Ik moest de magic wand tegen mijn kutje houden terwijl Meester Min een paar klemmen op mijn tepels plaatste.

De magic wand trilde heftig tegen mijn kutje en Meester Min begon me te vingeren. Ik kreunde van genot.

“Wat is er, teefje?”

“Ik probeer mijn geilheid in toom te houden, Meester.” en terwijl ik dit zeg verdwijnt de vuist van Meester Min in mijn kutje.

“Nou geil ben je zeker, denk je dat je jezelf klaar kunt maken met de magic wand?”

“Ja, Meester.”

ik ging aan de slag en tegelijk begon Meester Min me te fisten. ik voelde mijn kutje om zijn vuist samentrekken, dit zorgde er tegelijk voor dat mijn orgasme uit werd gesteld, maar toen het kwam was het erg heftig. Toen Meester Min me daarna nog even goed doorfistte en vingerde kwam ik nog een keer en ik dreef zowat van het bankje af zo nat werd alles.

Toen begon ik te rillen en te schokken en toen ik mijn ogen open deed was het alsof ik in een nieuwe wereld wakker werd, alles helder en duidelijk. Meester Min zijn grijnzende hoofd boven me en ik kon eerst niet eens denken, was gedachteloos en gewichtsloos. Meester Min moest zelfs om een bedankje vragen.

Ik bedankte hem en voelde me blij en schuldig. Vrolijk en verdrietig.

Blij en vrolijk omdat ik het nog steeds kon vinden, de ultieme ontspanning het grote loslaten.

Verdriet en schuldgevoel omdat ik altijd het gevoel heb dat ik mijn Meester tekort doe en verdrietig om die eeuwige strijd in mijn hoofd.

Die is zo heftig dat ik na die tijd gewoon steken in mijn hoofd voel.

Meester Min vroeg me of ik me er ooit volledig aan over zou kunnen geven.

En weet je voor het eerst kon ik open en eerlijk zeggen dat dat moment ooit zal komen, ik ben meer dan bereid om me over te geven en om mijn eigen drempels te overwinnen. Wil dolgraag een goede slavin worden, die zich helemaal geeft aan haar Meester. Dat zou mijn mooiste kado aan mijn Meester zijn en ik zal hem door mijn gedrag laten zien dat ik dat echt meen.

ik voel me de laatste tijd veel te vaak veel te goed. Mensen in mijn omgeving geven me complimenten en als ik mezelf zie in de spiegel dan straal ik.

ik straal op de momenten dat ik een trotse slavin ben, dan zie je aan me dat ik me goed voel. Dus ik zal er heel hard aan werken om me altijd zo te voelen.

Nu ik hier ook zo zit te typen heb ik weer de rust gevonden en voel ik me goed.

Niet tevreden, maar gelukkig, intens gelukkig en dat gaat zo blijven.

 

 
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Pagina 1 van 10